Op 6 oktober organiseerde PIV een debat rond de gevolgen van het Heizeldrama in 1985. Aanleiding was de vertoning in première van de film Heysel 85 waarin regisseur Teodora Ana Mihai de ramp van 29 mei 1985, waarbij 39 doden vielen reconstrueert.
De film blijft weg van het veld en richt zich op wat er achter de schermen gebeurt en focust eerder op de woede over de slordige voorbereiding, de trage reactie en een onverantwoord machtsspel.
De fictieve hoofdpersonages zijn Marie, dochter en perswoordvoerder van de Brusselse burgemeester, en Luca Rossi, een journalist. Zij zitten gevangen tussen hun professionele plicht, familiebanden en de menselijke drama’s die zich voor hun ogen afspelen. De organisatoren rond de finale lijken het stadion en de ticketverdeling als een louter logistieke opdracht te zien. Veiligheid wordt in hun logica een zaak van de politie, niet van de organisatie. De ordediensten wijzen op hun beurt naar onduidelijke bevelen en een ontbrekende regie.
Met als overduidelijk gevolg dat niemand het overzicht heeft maar ook niemand het overzicht durft te claimen. De lokale politiek, belichaamd door de burgemeester, verschuilt zich naar communicatie en imagobeheer. De federale overheid blijft op afstand, alsof een grootste stadion in de hoofdstad niet haar eerste prioriteit is.
Het gevolg is een ketting waarin elke schakel naar de volgende kan verwijzen. De film toont dat een ramp zelden één schuldige heeft, maar vaak veel mensen die hun deel niet nemen.
Hedendaags voetbalbeleid
Het maakt de kritiek tijdloos en daarom werkt de film ook vandaag ook als een spiegel voor het hedendaagse voetbalbeleid. Hoezeer ook clubs steeds meer goedbedoelde maatregelen nemen. Na het Heizeldrama kwamen er wetten en stadionverboden, maar de reflex bleef reactief: pas na een incident volgt actie. Bij elke ernstige rel herhaalt zich het debat tussen clubs, steden, politie en bevoegde ministers over wie wat betaalt en beslist.
Clubs, vaak sterk beperkt in hun handelen, verwijzen naar de politie, steden naar de clubs, en de hogere overheid naar de steden. De dure matchen met verhoogd risico worden zo eerder een discussie over kosten dan over preventie. Ook de stadioninfrastructuur blijft een politiek dossier waarin beslissingen jaren blijven aanslepen. Het Belgisch vergunningsbeleid is daar zeker ook schuldig aan.
Veiligheid als vaste voorwaarde
Het sterkste punt van de film is dat de kijker de mensen ziet die de gevolgen dragen: supporters, hulpverleners, familieleden. Zij hebben geen enkele invloed op de organisatiestructuren die hen in gevaar brengen. Heysel 85 pleit daarom voor één duidelijke eindverantwoordelijke en voor veiligheid als vaste voorwaarde, niet als reactie achteraf.
Panathlon Vlaanderen kan deze boodschap enkel maar mee uitdragen. Omdat elke sportliefhebber recht heeft op een veilige sportbeleving en een veilige sportomgeving.
Paul Standaert – PIV – 2026
